در شرایطی که هنوز گرد و خاک استعفاهای اخیر در شورای شهر تبریز فرو ننشسته، نوبت به جایگزینی دیگری رسید. اینبار، داوود امیرحقیان جای پرویز هادی را در صندلی سبز شورا خواهد گرفت؛ عضوی علیالبدل که اکنون به بازیگر اصلی بدل شده است.
استعفای پرویز هادی، هرچند با لحنی آرام و به دلایل شخصی عنوان شده، اما در بستر یکسالهای از تحولات پیدرپی در ساختار شورا رخ داده است. پیش از او، شهرام دبیری و فریدون باباییاقدم نیز با کنار رفتن از شورا، زمینه ورود چهرههای جدیدی چون اسماعیل چمنی و علی راستی را فراهم کرده بودند. روندی که اگرچه در ظاهر عادی و در چارچوب حقوقی انجام میشود، اما پرسشهای مهمی را پیشروی افکار عمومی قرار میدهد: آیا این تغییرات، نویدبخش اصلاحات ساختاری و عملکردی در مدیریت شهری تبریز است یا فقط حاصل روزمرگی و بیثباتی در تصمیمگیریها؟
ورود چهرههای تازهنفس، از جمله امیرحقیان، میتواند فرصتی برای احیای انگیزهها و بازآفرینی شورایی باشد که در مسیر چهارمین سال فعالیت خود، بیش از همیشه نیازمند همگرایی، برنامهمحوری و اعتمادسازی نزد مردم است. اما این فرصت، تنها در صورتی به نقطه قوت بدل خواهد شد که با شفافیت، انسجام و ارادهای واقعی برای خدمت همراه شود.
در نهایت، آنچه امروز در تبریز رخ میدهد، تنها جابهجایی افراد نیست؛ بلکه آزمونی برای بلوغ نهاد شورا و فرصتی برای بازنگری در مأموریتهاست. آزمونی که نتیجه آن، بیش از هر چیز در کیفیت زندگی شهروندان و تحقق وعدههای مدیریت شهری سنجیده خواهد شد.
کارشناسان حوزه مدیریت شهری بر این باورند که ورود چهرههای جدید میتواند فرصتی برای دمیدن روحی تازه در عملکرد شورا باشد؛ اما تحقق این هدف، مستلزم برنامهریزی منسجم، همافزایی درونسازمانی و تعهد به مطالبات عمومی شهروندان است.
شورای ششم شهر تبریز در حالی وارد سال پایانی فعالیت خود میشود که انتظارات از آن، بیش از هر زمان دیگری بر تحقق وعدهها، ارتقای کیفیت خدمات شهری و افزایش شفافیت متمرکز شده است. حال باید دید ترکیب تازهنفس این شورا تا چه اندازه خواهد توانست در عمل، پاسخی درخور به این مطالبات ارائه کند.
https://azartashonline.ir/?p=17854
