حضور آیت‌الله سید محمدتقی حکیم در مراسم تشییع و اقامه نماز میت بر پیکر قائد شهید، بار دیگر نام یکی از چهره‌های شناخته‌شده اما کمتر معرفی‌شده حوزه علمیه نجف را بر سر زبان‌ها انداخت؛ عالمی که جایگاه خود را نه با حضور رسانه‌ای، بلکه با دهه‌ها تقوا، زهد و خدمت صادقانه به دست آورد.
آیت‌الله سید محمدتقی حکیم از علمای برجسته نجف اشرف است که به پارسایی، بی‌اعتنایی به مظاهر دنیا و اخلاص در خدمت به دین شهرت دارد. همین ویژگی‌ها سبب شده است بسیاری از مردم و فضلای نجف از او با لقب «ابوذر زمانه» یاد کنند؛ لقبی که بازتاب‌دهنده سبک زندگی زاهدانه و روحیه عدالت‌خواهانه اوست.
بخش مهمی از زندگی این عالم برجسته در مبارزه با رژیم بعث عراق سپری شد. او سال‌ها در زندان‌های حکومت بعث زندانی بود و سخت‌ترین شکنجه‌ها را تحمل کرد، اما هرگز از آرمان‌ها و باورهای خود عقب‌نشینی نکرد و این دوران دشوار، بر استقامت و ایمانش افزود.
سید محمدتقی حکیم همچنین از نزدیک‌ترین یاران و معتمدان برادر خود، مرجع فقید آیت‌الله العظمی سید محمدسعید حکیم(قدس‌سره)، به شمار می‌رفت. او در بسیاری از امور اجتماعی و رسیدگی به مشکلات مردم، به نمایندگی از آن مرجع بزرگ ایفای نقش می‌کرد و از اعتماد گسترده طلاب، علما و مردم نجف برخوردار بود.
جایگاه علمی و اخلاقی وی موجب شده است که در سال‌های گذشته، در بسیاری از مراسم تشییع و نماز میت فقها و علمای برجسته حوزه علمیه نجف، امامت نماز را بر عهده بگیرد؛ مسئولیتی که تنها به شخصیت‌هایی با مقبولیت و احترام فراگیر در میان علما سپرده می‌شود.
اقامه نماز میت بر پیکر قائد شهید نیز در امتداد همین جایگاه معنوی و اجتماعی قابل ارزیابی است؛ حضوری که نشان‌دهنده اعتماد و احترام ویژه حوزه علمیه نجف به این عالم زاهد و وارسته است؛ شخصیتی که عمر خود را در مسیر علم، مقاومت، خدمت به مردم و پاسداری از ارزش‌های دینی سپری کرده است.